Liberty (24 jaar)liberty
Een meer gepaste naam zou je niet kunnen bedenken: ‘Liberty’, of in het Nederlands:‘Vrijheid’.
Ze is geboren in Birma en lid van een etnische minderheid. Haar hele familie moest vluchten uit Birma en woonde jarenlang in Mae La, het grootste vluchtelingenkamp in Thailand. Haar situatie leek hopeloos. Totdat ze samen met haar zus en ouders werd uitgenodigd om naar Nederland te komen.

"We woonden in een hutje van bamboe, in het Birmese vluchtelingenkamp Mae La in Thailand. Ik droomde altijd over een beter leven. Ergens wist ik dat ik het kamp ooit zou verlaten. De dag dat ik hoorde dat we naar Nederland mochten komen, zal ik nooit vergeten. Ik was zo ontzettend blij."

Ze maakt zich wel zorgen om haar vrienden in het kamp.
"Mijn verleden zal me blijven achtervolgen. Veel vrienden wonen nog steeds in het kamp en komen het terrein waarschijnlijk nooit meer af. Ik maak me zorgen om hen. En ook al is mijn directe familie nu veilig, we zijn nog niet compleet. Mijn broer is namelijk naar Amerika gevlucht en kan niet naar Nederland komen."
In het vluchtelingenkamp kon ze niet studeren. In Nederland kan dat wel.

"In de toekomst wil ik medicijnen studeren en dokter worden. Dat kan pas als mijn Nederlands goed genoeg is. Daarom volg ik naast de verplichte Nederlandse lessen voor de inburgeringscursus, ook lessen aan de universiteit en doe ik twee dagen vrijwilligerswerk. Mijn hoofd stroomt over van de Nederlandse woordjes."




Hashim (19 jaar)

hashimMet een tolk vertelt Hashim over zijn vlucht uit Eritrea.

“Een broer van mij, Ali, moest in militaire dienst. We hebben hem nooit meer teruggezien. We weten niet waar hij is. Ik was daarom bang om de dienstplicht te vervullen. Met in totaal negen personen zijn we gevlucht. Met een boot. We woonden namelijk aan de kust. Bij aankomst in Jemen werden we gearresteerd. Daar hebben we anderhalf jaar in de gevangenis gezeten. Terugkeer naar Eritrea is geen optie. Dan lopen we kans dat ze ons doden.”

De penibele situatie van de nog jeugdige Eritrese vluchtelingen kwam in beeld bij de UNHCR, die zich over hen ontfermde. Uiteindelijk belandden de Eritreeërs in een vluchtelingenkamp in Roemenië, waar ze werden voorbereid op hervestiging in Nederland.

De twee Eritreeërs tonen zich dankbaar over de opname in hun nieuwe thuisland. Hun ouders bleven achter. Kans op gezinshereniging is er niet, stelt Ingrid Bogers van VluchtelingenWerk vast.
“Wij zien dat dergelijke vluchtelingen vaak ontzettend dankbaar zijn. Ze kunnen hier zonder de vrees of ze morgen nog in leven zijn, over straat. Zij zetten zich ook in om hier een nieuwe start te kunnen maken. Stel je voor, een jongen van 19 die al anderhalf jaar gevangen heeft gezeten en voor zijn leven moet vrezen als hij naar zijn land terug zou moeten”, stelt Chris Baltussen van Vluchtelingenwerk.

Vragen
2) Waar komen de uitgenodigde vluchtelingen in Nederland te wonen?
3) Waarom is het volgens de medewerkers van VluchtelingenWerk belangrijk dat ze de uitgenodigde vluchtelingen begeleiden?
4) Wat bevat de ‘beroemde blauwe map’ in het filmpje?
5) Waarom heeft Hashim geen kans om zich met zijn familie te herenigen?
vorigestapvolgendestap